امروز: شنبه, ۱۴ تیر ۱۳۹۹ برابر با ۱۳ ذو القعدة ۱۴۴۱ قمری و ۰۴ ژوئیه ۲۰۲۰ میلادی
دوشنبه, ۲۶ خرداد ۱۳۹۹ ۱۰:۳۸
۰
PNAZAR
نسخه چاپی

تئاتر آتن در سده چهارم پیش از میلاد

تئاتر آتن در سده چهارم پیش از میلاد
به گزارشتمیم نیوز

آتن در سراسر سده چهارم مرکز اصلی تئاتر یونان بود اما در طول این سده در جشنواره های دراماتیک یونان تغییرات زیادی حاصل شد.

در دیونوسیاس شهر در اواخر سده چهارم مسابقاتی برای اجرای نمایش های قدیمی برپا شد، که البته این نوع مسابقات در جشنواره لنایا راه نیافتند. محبوبیت روز افزون کمدی در مسابقات جشنواره دیونوسیای شهر، میدان رقابت را به بازیگران کمدی وانهاد وکاهش سرمایه های شخصی درمیان آتنی ها (میان سال های 317 و 307) موجب شد تا کوره گوس ها (تهیه کنندگان) ازمسئولیت تهیه نمایش طفره روند. پس از این دوره بود که یک عضو رسمی ایالتی به نام اگونوتت برای تهیه کنندگی کلیه نمایش های تئاتری برگزیده شد.

در سده چهارم همچنین تعداد حرفه ای ها در تئاتر افزایش یافت. حدود سال 350 خوانندگان و رقصندگان حرفه ای، که هم در کمدی و هم در تراژدی نقش همسرایان را ایفا میکردند، جای اشخاص غیر حرفه ای در دوران پیش را گرفتند، آنها تحت تعلیم مربیان حرفه ای و کارآزموده تمرین می کردند.بازیگری اهمیت بسیار کسب کرد و تا حدودی درام نویسی را تحت شعاع قرار داد. در نتیجه حدود 350 ق.م قاعده حاکم بر مجریان تراژدی در دیونوسیای شهر تغییر یافت و هر یک از سه بازیگر نقش اول اجازه یافت تنها در یکی از نمایش های مسابقه ایفای نقش کند.

بسیاری از بازیگران در حقیقت ستاره شدند و آوازه بازیگران مشهوری چون پلوس، نئودورس، تتالوس، نئوپتولموس، آتنودوروس، آریستودموس و دیگران در سراسر خاک یونان گسترده شد. در سال 300 ق.م چنین بازیگران مشهوری تقریبا به همه جا سفر می کردند. در این دوران ستارگان چنان سلطه ای یافته بودند که درام نویسان ناگزیر متن خود را مطابق سلیقه و استعداد آنان تغییر می دادند و اغلب به نوشتن واژه های خوش صدا و با شکوه واداشته می شدند.

از شوخی های روزگار این اس که بنای تازه تئاتر دیونوسوس پس از 325 یعنی هنگامی که تئاتر آتن مقام و منزلت خود را از دست داده بود به صورت سنگی و دائمی خود درآمد. دائمی شدن ساختمان تئاتر بدون شک حائز اهمیت فراوانی است چرا که بقایای باستانی همین تئاترهاست که مبنای حدس و گمان تاریخی درمورد معماری تئاتر در سده پنجم قرار گرفته است و گمان غالب بر آن است که تئاتر سنگی به دست آمده شکل دائمی شده همان الگوهای موقتی گذشته است. پس از سال 300 آتن دیگر پیشاهنگ تحولات فرهنگی محسوب نمی شد و ساختمان تئاترهای آن نیز دیگر قدیمی محسوب می شدند.

در سده چهارم اندیشه یونانی به گونه ای روز افزون  غیر روحانی و دنیوی شد. با آنکه مراسم مذهبی و جشنواره ها ادامه یافتند اما ایمان به سودمندی مذهب به طرز جدی تحلیل رفت و خدایان و اساطیر با اندیشه های روشنفکرانه فیلسوفان بزرگ این عصر و بیش از همه افلاطون و ارسطو عینیتی بیرونی یافتند. در این دوران فیلسوفان همه جنبه های زندگی یونانی از جمله تئاتر را تحت بررسی جدی قرار دادند.

افلاطون ممیزی یا سانسور و نظارت دقیق دولت را بر تئاتر پیشنهاد کرد زیرا از تاثیرات نیرومند آن بیم داشت. ارسطو در بسیاری از آثارش به تئاتر اشاره دارد و مهمترین نظراتش که در فن شعر منعکس شده، نخستین بررسی منظمی است که درباره تئاتر به عمل آمده است.

فصول اولیه فن شعر، علاوه بر مباحثی در باب تراژدی، حاوی قدیمی ترین تاریخ شکل های دراماتیک می باشد. گفته میشود ارسطو برای تدوین این کتاب به همه نمایشنامه ها و صورت برندگان همه جشنواره ها رجوع کرده است. این منابع کارمایه اصلی اطلاعات مورخان بعدی تئاتر یونان و روم محسوب می شدند.

تاثیر ارسطو به ویژه در زمینه نقد نظری تئاتر بسیار عظیم بوده است زیرا از سده ششم ق.م به بعد، که فن شعر ارسطو در سطح وسیعی شناخته شد، نظرات او در همه مباحث مربوط به تراژدی حجت بوده است. از آنجا که بسیاری از افکار ارسطو به سبک راز آمیزی نوشته شده اند، فن شعر را تفسیرهای گوناگونی کرده اند، لذا چنانچه فن شعر منبع یک سند تاریخی قرار بگیرد باید دقت زیادی در تفسیر آن به کار برد.

ارسطو در فن شعر توضیح می دهد که هر درامی از شش قسمت تشکیل یافته است: داستان، شخصیت، اندیشه، فن بیان، موسیقی و عناصر نمایشی. وی درباره وحدت عمل (حرکت)، محتمل بودن حادثه، ا یجاب داستان، ویژگی قهرمان تراژدی، مسائل فن بیان و بسیاری مباحث دیگر نظر می دهد. نظرات و تعاریف او هنوز هم منبع الهام و جدلند.

 

برگرفته از تاریخ تئاتر

بیشتر بخوانیم:



+ 0
مخالفم - 0

تمام حقوق مادی و معنوی این پایگاه محفوظ و متعلق به تمیم خبر می باشد .
هرگونه کپی و نقل قول از مطالب سايت با ذكر منبع بلامانع است.

طراحی سایت خبری