امروز: دوشنبه, ۱۱ مرداد ۱۴۰۰ برابر با ۲۳ ذو الحجة ۱۴۴۲ قمری و ۰۲ اوت ۲۰۲۱ میلادی
دوشنبه, ۲۸ تیر ۱۴۰۰ ۱۲:۰۳
۱
PNAZAR
نسخه چاپی

جذب تماشاگران به تئاتر در دوره الیزابت

جذب تماشاگران به تئاتر در دوره الیزابت
به گزارشتمیم نیوز

در اوایل سلطنت الیزابت، روزهای نمایش از سالی به سال دیگر تفاوت زیادی داشت. در 1574 نمایشگران طبق فرمانی اجازه یافتند تا همه روزه نمایش دهند. این قانون تا 1642 باقی بود به استثنای زمانی که جیمز اول اجرای نمایش در روزهای یکشنبه را ممنوع ساخت.

با آنکه هر گروهی قادر بود در هر زمانی نمایش اجرا کند، در سال های شیوع طاعون به هنگام عزای عمومی و برگزاری مراسم ویژه مذهبی یا نامناسب بودن فصل، اجرای تئاتر به حد قابل ملاحظه ای کم می شد. به طور کلی در اوایل سده هفدهم تعداد اجراها را حدود 214 روز در سال معادل هفت ماه، تخمین زده اند.

وسایل متعددی برای تبلیغ نمایش ها در اختیار بود. از سال 1563 چسباندن دیوارکوب (پوستر) معمول بود و آگهی دستی یا اعلامیه در سده هفدهم معمول بود و آگهی دستی یا اعلامیه در سده هفدهم معمول گشت. گاه با طبل و شیپور و یک راهپیمایی کوچک برای نمایشی تبلیغ می شد اما این شیوه عموماً مخصوص گروه های سیار بود. در روز اول اجرا بر بام های تئاترهای لندن پرچم هایی نصب میکردند و همچنین در جریان یک نمایش برنامه آینده در صحنه اعلام می شد.

ظرفیت های تئاترهای عمومی زیاد بود. گزارش های آن دوره گنجایش تئاترها را 3000 نفر تخمین زده اند اما محققان امروزی گنجایش تئاترها را بین 1500 تا 2500 نفرد تخمین می زنند. تئاترهای خصوصی احتمالاً 500 نفر گنجایش داشته اند. معمولاً دو یا سه تئاتر در لندن همزمان نمایش داشتند که در آن زمان حدود 160000 نفر جمعیت داشت.

یکی از مورخان اظهار داشته است که معمولاً تئاترها با نیمی از گنجایش خود نمایش می دادند. شرکت ها برای جلب تماشاگر بیشتر برنامه های خود را هر روز عوض می کردند و احتمالاً نمایشنامه های جدیدی به مجموعه خود می افزودند.

گزارش هنسلو از 1592-1603 نشان میدهد که گروه بازیگران آدمیرال در هر دو هفته و نیم یک نمایش تازه عرضه می کرد. در دهه 1590 یک نمایش تازه، پس از عرضه، وارد مجموعه نمایشی (رپرتوار) می شد و همراه نمایش های دیگر آن قدر اجرا می گردید تا کهنه شود.

معدل تعداد اجراهای یک نمایشنامه را در کل ده بار ذکر کرده اند. بین سال های 1600 و 1642 نمایش نامه های جدید را پیش از آنکه وارد مجموعه شوند چند بار پشت سر هم تکرار می کردند. طولانی ترین اجرا نصیب نمایشنامه بازی شطرنج اثر میدلتن شد که 9 شب پشت سر هم به صحنه رفت. تعداد نمایشنامه های یک مجموعه نیز افزوده می شد، در سال 1600 حدود 30 نمایشنامه و در 1640 تقریبا 45 نمایشنامه در مجموعه نمایشی یک تئاتر می چرخید.

نمایش ها عموماً ساعت 2 بعدازظهر شروع می شدند تا تماشاگران بتوانند پیش از تاریک شدن هوا به خانه های خود بازگردند. در تئاترهای عمومی نمایشنامه ها بدون وقفه اجرا می شدند، اما در تئاترهای خصوصی در فاصله پرده ها میان پرده های موزیکال عرضه می شد. فروش شراب، ابجو، ایل، فندق و بادام، سیب، ورق، سیگار و کتاب های سرگرم کننده در تالارها معمولبود و فروشندگان این اجناس را در طول نمایش در میان تماشاگران عرضه می داشتند.

تئاترها محل فروش یا رزرو بلیط نداشتند و پول جمع کن ها هنگام ورود تماشاگران به قسمت های سه گانه جایگاه همان جا پول می گرفتند، سه قسمت ورودی به جایگاه عبارت بودند از: گود یا حیاط، ایوان های عممی و ایوان های خصوصی.

تئاترهای عمومی متعلق به همه طبقات بود اما گود این تئاترها که جایگاهی ایستادنی بود ویژه طبقه پایین محسوب می شد و ایوان های عمومی که نیمکت هایی برای نشستن داشت متعلق به طبقه متوسط بود و ایوان های خصوص شایسته اشراف تلقی می شد. در پایان سده شانزدهم تعدادی از تماشاگران در صحنه می نشستند. با افزایش اعتبار صندلی های داخل صحنه، اتاق لردها از اعتبار صندلی های داخل صحنه، اتاق لردها از اعتبار افتاد و جایگاه فاحشگاه گردید.

برخی از محققان اظهار کرده اند که پس از 16410 تئاترهای خصوصی ویژه اشراف شد و تئاترهای عمومی به مردم عادی تعلق گرفت. عده ای از محققان علت زوال سرزندگی نوشته های دراماتیک را از آن می دانند که تمایل به جذب تماشاگران تئاترهای خصوصی افزایش یافت. اگرچه شرکت ها تلاش اصلی خود را در تئاترها سرپوشیده به کار انداختند.اما اجرای نمایش برای جمعیت زیاد در تئاترهای عمومی را رها نکردند. تئاتر تا سال 1642 که به اجبار تعطیل شد، هرگز محبوبیت خودرا در انگلستان از دست نداد.

در اواخر سده شانزدهم، ورودیه قسمت گود یا حیاط یک پنی، بالکن 2 پنی،  غرفه های خصوصی 3 پنی بود. در سده هفدهم قیمت ورودی در 2 پنی برای جایگاه های عمومی تثبیت شد و غرفه های خصوص گاه بالغ بر 20 پنی می گردید. از این رو باید گفت در تئاترهای عمومی ورودیه اصلی پایین نگه داشته شد اما قیمت جایگاه های اختصاصی بسیار بالا رفت.

در تئاترهای خصوصی پایین ترین قیمت ورودی 6 پنی، و ایوان های ویژه به 46 پنی رسید. در نتیجه تئاترهای خصوصی به رغم گنجایش کم خود درآمد بیشتری از تئاترهای عمومی داشته اند. قیمت بلیط ها در موقعیت های ویژه گاه افزایش می یافت، مثلاً در نمایش هایی که برای نخستین بار بر صحنه می رفتند قیمت ورودی دو برابر می شد. شاید دلیل افزایش آن بود که در این موارد ازدحام زیادی در مقابل تئاتر بر پا می گردید.

 

بیشتر بخوانیم:

 شکسپیر و معاصرانش و شباهت های نمایشنامه هایشان

 زوال و دگرگونی درام در قرون وسطایی

 درام عبادی چیست؟

 نمایش میم در یونان

 

 

 

 

 



+ 1
مخالفم - 0

تمام حقوق مادی و معنوی این پایگاه محفوظ و متعلق به تمیم خبر می باشد .
هرگونه کپی و نقل قول از مطالب سايت با ذكر منبع بلامانع است.